PaKoRn ปกรณ์ สำลักความสุข

มีเรื่องให้ต้องคิดเยอะแยะเลยช่วงนี้ ทั้งเรื่องครอบครัว เงิน การงาน เพื่อน …ไม่เป็นไร สู้ต่อไป ด้วยตัวเองเอง เฮๆๆๆๆเฮง (เพลงของเสก)

ที่จริงก็ทำใจไว้แล้วหล่ะ มันอาจจะไม่ง่ายเหมือนที่คิด ชินชาแล้วหล่ะ

เคยไปนั่งคุยกับอาจารย์ท่านหนึ่ง บอกว่าช่วงนี้ผมคิดมากยังไงไม่รู้ อาจารย์บอกว่า ก็อย่าคิดสิ… อืม ใช่เนอะ ก็อย่าคิดสิ

“ถนนทอดยาวสองเท้าก้าวเดิน เมื่อไกลเกินฝันใจมันท้อ
ผู้คนมากมายวุ้นวานไม่เคยพอ ทำไมหนอต้องดิ้นรนสู้ไป
เมื่อชีวิตยังมียังสู้ต่อ จะไปขอใครทำไมมือเท้ามี
สิ่งนึงนายยังมั่นคง อยู่ในใจดวงนี้ ต้องอดทนอย่าไปท้อ

เมื่อชีวิตเราคือการก้าวเดิน ให้กิดกับฝันอย่าหวั่นไหว
ทุ่มเทพลังไปทั้งหัวใจ หากเหนื่อยนักพักกายอย่ารีบเกิน
หากไม่ตายสู่ไปอย่าไหวหวั่น สักวันฝันของเธอจะเป็นจริง
ก้าวตามฝันด้วยใจที่ไม่หยุดนิ่ง ถ้ารักจริงต้องมั่นคง

ฝันที่ตรงนั้น อยู่ตรงนี้อยู่ที่ใจ ขออย่าหวั่นไหว ด้วยหัวใจของตัวเราเอง
ฝันอยู่บนนั้น อยู่บนฟ้าที่แสนไกล จะขอเก็บเอาไว้ ในหัวใจด้วยตัวเราเอง”

สมุดบันทึก ด้วยตัวเราเอง

คุยกับเพื่อนเมื่อเช้า เครียดหว่ะ

เฮ้อ…

สมุดบันทึก เพื่อน เครียด

เล่มล่าสุดครับผม ลงที่ AudioPhile ครับ สินค้า หูฟัง UE เหมือนเดิม อิอิ

สมุดบันทึก นิตยสาร AudioPhile เจ

เมือวาน(27/01/52)เลิกงานแล้ว นั่งรถไฟกลับ ลงจากรถไฟ แล้วแวะซื้อของที่ตลาด ว่าจะหาของอร่อยๆมากินเป็นกับข้าวที่ห้องซะหน่อย
เดินไปเดินมา กับข้าวใหม่ๆไม่ค่อยมีเท่าไหร่ เลยลงท้ายที่ น้ำพริกปลาทูแมงดา ผักสะเดา อิอิ ของโปรด เอิ๊กๆ บ้านน๊อก บ้านนอก

กำลังจะเดินกลับห้อง ชักรู้สึกอยากกินผลไม้ เดินตลาดอีกรอบ สุดท้ายก็มาลงที่กล้วย เหมือนเดิม ร้านป้าคนเดิม ตรงแยกคลองตัน ปกติจะขาย ขนุน สับปะรด กล้วย วันนี้ขนุนหมดแล้ว เหลือกล้วยกับ สับปะรด ตัดสินใจซื้อกล้วยดีกว่า เวลานั้นก็ประมาณทุ่มกว่าแล้ว ป้าก็เลยเอากล้วยมาวางซ้อนกัน เป็นคู่ๆ แล้วขายราคาพิเศษ ระหว่างที่เลือกนั้น ก็มีเสียงลุงแซวๆขึ้นมา

“กล้วยสวนอร่อยๆ ขายถูกๆ ยิ่งดึก ยิ่งอร่อย ดึกแล้วเลยต้องจับคู่ให้มัน” ป้าก็บอก “ใช่ๆ ต้องจับคู่ให้มัน”
เหวอ ตึ๋งโป๊ะ เอ้า ฮาๆๆๆๆๆ

สมุดบันทึก กล้วย banana

สมุดบันทึก วันเกิด HBD

ภาษาบ้านๆนิดนึงนะ อิอิ

เป็นวันที่สามของการเล่นสงกรานต์ วันนี้ไม่ได้ไปขายของ เมื่อยมากเลยขอพักนิดนึง พอดีไอ้ต้อยโทรมาหาแต่เช้า คุยกันไปคุยกันมา บอกว่าจะไปแถว Central world ไปเล่นสงกรานต์แถวนั้น ว่าไปอยู่ห้องเฉยๆก็รู้สึกเซ็งๆเหมือนกัน เลยโทรชวนเพื่อนอีกสองสามคนไอ้เพลิง กับไอ้ยงค์ เย็นนี้เจอกันหน้า Central world ตก เย็นก็นั่งรถเมย์ไปแถวๆนั้น เพื่อนคนแรกที่เจอคือไอ้เพลิง

เซอร์มาเชียว สมเป็นเด็กศิลป์จริงๆ โทรหาไอ้ต้อยไม่รับสายซะงั้น เอาไงดี นั่งเล่นสักแป๊บ ฟังเพลงเพลินๆจากโปเตโต้มันดี หนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้นคอนเสิร์ตเลิก วัยรุ่นทั้งหลายเริ่มทยอยกลับ ไอ้ฉันเองก็ยังนั่งอยู่กับไอ้เพลิงสองคนเหมือนเดิม…ชะแว๊บบบบ ไผหว่าคือหน้าตาคุ้นๆ บักต้อยนี่เอง บ่ยักจะมองเห็นเรา เลยเดินดุ่มๆตามไป เฮ้จ๊อส …อ้าวมึง เดี่ยวกูเข้าห้องน้ำก่อน เออๆเดี่ยวกูรออยู่นี่น่ะ…
มันออกมา ยิ้มมาแต่ไกล ต่อให้ห่างกัน 1000 เมตร ก็มองออก ก็แหมะ คนอิหยังก็บ่รู้ ช่างมีฟันที่เป็นเอกลักษณ์เหลือเกิน เกจิชื่อดังไม่ว่าที่ไหนก็ต้องยอมแพ้ ก็พี่ท่านเล่นฟันไม่เข้าซะขนาดนั้น

“เอาไงๆ ไปไหนต่อ” ต้อยถามขึ้นมาอย่างนี้ก็เข้าทางเลยเดะๆ
อืม..ไปไหนดี โทรหาไอ้หงส์ก่อน มันมีตังเยอะ เผื่อให้มันเลี้ยง
เออดีดี
หงส์ว่าไงบ้างว่ะ
นัดเจอกันที่หน้า The Empolium พอดีบักยงค์ทำงานที่นั่นด้วย เลิกงานก็เจอกันตรงนั้นเลย ฮุฮุฮุ
ส่วนจะไปไหนต่อ ค่อยว่ากัน ว่าแล้วก็นั่งรถไป Empolium ทันที นั่งรอสักแป๊บ สีทุ่มผ่านไปยงค์เลิกงานแล้ว ตอนนี้เหลือเฉพาะคุณหงษ์ สีทุ่มครึ่งไอ้หงส์ก็มาถึง เอ้าไปไหนกันดี เข้าผับไหน นี่..กล้าพูด มีตังกันเท่าไหร่ว่ะ โอเคๆ ไปหาที่นั่งกินจิ้มจุ่มกัน หุหุหุหุ ซะงั้นไป

เดิน ซะนานกว่าจะเจอร้าน เอาแถวสุขุมวิน 11 นี่แหละ สั่งมาชุดนึง 150 บาท เมี่ยงปลาทูอีก รวมๆแล้วก็ 250 บาท นั่งกินกันไป คุยกันเพลินๆ ไม่อิ่มแฮะ ดูนาฬิกา อ้าวตีหนึ่งแล้ว เอาไงดี…โอเคตกลงไปหากินที่อื่นอีกดีกว่า เดินหาร้านอีกนานสองนาน ไม่ถูกใจแฮะ เอางี้ไหม ซื้อของจาก 7-11 มานั่งกินกันป่าว โอเค คิดดีมาก ว่าแล้วก็เข้า 7-11 ทันที ได้ของกินออกมาเพียบ เม็ดแตงเอย ลูกชิ้นเอง มันฝรั่งเอย….นั่งกินกันอิ่มหนำสำราญ

เฮ้ยพวกเรา ไปพัทยากันไหม..นี่สาวหงษ์ผู้ใจเด็ด
มองหน้ากันเลิ่กลั่ก
เออว่ะ น่าสนใจ ไปๆๆๆๆ เฮ้ยแต่มันตีสองแล้วน่ะ
เออไม่เป็นไร เขาไปกันช่วงนี้แหละ (อยากรู้จังว่าใคร)

โอเคๆๆๆๆ เดี่ยวเรียกแท็กซี่ ตกลงกันก่อน ถ้าค่ารถเกิน 600 ไม่ไป โอเคไหม
โอเค

เรียกมาสามสี่คันบอกว่าไปพัทยา 1300 บางแสน 1000 นึง โหยแพงโครต เอาไงดี ไปบางแสนกันป่าว
เดี่ยวลองถามอีกสักสามสี่คัน

กูถามได้ 750 ว่ะ ไปบางแสน เอาไง ไปป่าว
โอเคไหมว่ะ
อืม ไปไปไปไป (อ้าวแล้วที่ตกลงกันว่า 600 ล่ะ)
เที่ยวแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ลุยๆดี ตื่นเต้นว่าจะได้เจออะไรข้างหน้า สนุกไปอีกแบบ

นั่ง รถชั่วโมงเดียวก็มาถึงบางแสน ระหว่างมา คนขับรถแท็กซี่นี่ดิ น่ากลัวพิลึก คุยด้วยก็ไม่คุย แปลกๆ ป้ายบอกชื่อ รหัสคนขับแทกซี่ก็ไม่มี ถามไป บอกว่ายังไม่ได้ เพิ่งไปทำ หึหึหึหึหึ ไม่เป็นไร ถึงบางแสนก็ดีแล้วล่ะ ไม่ น่าเชื่อเลยเนอะ เมื่อกี้เราอยู่ในเมืองที่มีแต่ตึกสูงๆ แค่พริบตาเดียว เสียงที่เราได้ยินคือคลื่นทะเลกำลังกระทบฝั่ง บักเพลิงพูดขึ้นมา

อืม รู้สึกดีแฮะ

เดินไปซื้อของที่7-11 มาเพียบเลยจัดแจงหาที่นั่ง ได้เก้าอี้ริมหาดสุดคลาสสิค แอบนั่งเก้าอี้ของเขาซะงั้น ไม่จ่ายครับ พอดีไม่เห็นเจ้าของอ่ะ ที่จริงก็อยากจ่ายเหมือนกัน อิอิอิ

ได้ ที่นั่งแล้ว ก็กินกันสนุกสนาน อยากบอกว่างานนี้ ไม่มีแอลกอฮอร์แม้แต่หยดเดียว ว่าไปก็นานมากแล้วที่ไม่ได้มานั่งกันอย่างนี้ ตั้งแต่จบมัธยมก็ไม่ค่อยได้เจอกัน จะเจอก็ตอนเทศกาลอย่างนี้แหละ ห่างกันบ้างก็ดี จะได้รู้ซึ่งถึงคำว่า “คิดถึง” เจอ เพื่อนคราวนี้รู้สึกว่าทุกคนเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะ สังเกตจากการคุย มีทั้งเรื่องครอบครัว อนาคต หน้าที่การงาน คนรัก คุยถึงอดีตสมัยประถม มัธยม บ้าง ก็แหมะคบกันตั้งแต่ประถม นานๆเจอกันทีต้องรื้ออดีตฮาฮาขึ้นมาคุยกันหน่อย …ทุกคนยิ้มแย้ม หัวเราะสนุกสนาน ฮากันว่าเล่น

ที่มากันวันนี้ บางคนเรียนกำลังจะจบ บางคนก็อยู่ปีสอง ที่จบแล้วก็มีฉันเองกับไอ้เพลิง ดีใจที่เรายังเป็นเหมือนเดิม…

สอง ชั่วโมงผ่านไป ตีห้าแล้วนี่หว่า แต่ไม่ยักจะง่วงเลย แต่ไหงเริ่มเงียบไป ทีละคนๆๆๆๆ…เริ่มหลับกันแล้ว บรรยากาศดีจัง นอนกันริมหาด เสียงคลื่นยังกระทบฝั่งเป็นระรอกๆ ลมพัดหวิวๆเย็นสบาย บรรยากาศแบบนี้ฉันคุ้นเคยดี แต่ก่อนระหว่างที่หางาน ฉันก็มานั่งอยู่อย่างนี้ บางแสนวันนี้ถึงไม่ได้สวยอะไรมากมาย แต่มีหลายๆอย่างในความทรงจำ ที่ฉันประทับใจมิรู้ลืม คืนนี้ก็รวมอยู่ในนั้น

คลื่นยังกระทบฝั่งไม่หยุด ฉันก็ยังไม่หยุด…

หกโมงเช้าแล้ว ไปกลับกันเหอะ เดิน มาขึ้นรถสองแถวหน้าหาด บรรยากาศเช้าๆอย่างนี้สดชื่นจัง ขึ้นรถสองแถวมาที่ป้ายรถทัวร์ คนละ 8 บาท ได้กลับรอบ 06.20 ค่ารถคนละ 77 บาท ลงเอกมัย สักพักนึงรถทัวร์ก็มาถึงท่ารถ ทุกคนเข้าที่นั่งของตัวเองเรียบร้อยแล้วก็หลับ อย่างสบาย จากที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืน…

07.30 วันนี้เป็นวันหยุดอีกวัน รถเลยไม่ค่อยติด รถไฟฟ้าวิ่งบนรางสูง เสียงครืนๆ

โอเค โชคดีเพื่อนๆ…………………

สมุดบันทึก

(มาจาก Hi5)

—————————————————————————————————————-
บางสิ่ง
2 ต.ค. 23:15 น.

เดือนสุดท้ายแล้ว สำหรับการงดเหล้า ว่าไปจะออกพรรษาตั้งแต่วันนี้เลยก็ได้ เพราะเข้าพรรษาก่อนที่จะเข้าพรรษาจริง ตั้งหลายวัน อิอิ หลายคนอาจจะพูดว่าคงไม่มีประโยชน์อะไร กับการงดเหล้าแค่สามเดือน แต่สำหรับเราแล้ว ถือว่าเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดช่วงหนึ่งของชีวิตเลยก็ว่าได้ การงดเหล้าครั้งนี้ทำให้ได้รู้อะไรหลายๆอย่างทั้งสิ่งดี และไม่ดี เรื่องสุขและเศร้า อิ่มหรือหิว ที่แน่ๆคือได้รู้ว่าตัวเองไม่มีอาการเจ็บไข้ได้ป่วยแม้แต่นิดเดียวในช่วงเวลาดังกล่าว เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ที่กินเป็นประจำ และที่สำคัญไม่น้อยไปกว่ากันคือ ความภูมิใจในตัวเอง

แน่นอน โลกนี้ย่อมมีอะไรสองด้านเสมอ เราได้เห็นสิ่งดีๆหลายๆอย่างจากการงดเหล้า ทั้งสุขภาพ หรือเรื่องเงินๆทองๆ ฯลฯ อีกด้านหนึ่งอาจจะไม่สวยงามก็เป็นได้ ความรู้สึกสนุก การพูดคุยกับเพื่อนฝูงในวงเหล้าอาจจะไม่ได้อรรถรสเหมือนเก่า บางคนอาจจะหงุดหงิด กับการปฎิเสธการดิ่มของเรา หลังจากนั้นก็จะนำไปสู่ความเหินห่าง จากที่เคยชวนกันไปไหนต่อไหนอยู่บ่อยครั้ง สิ่งเหล่านั้นก็จะเริ่มลดลง ลดลง ลดลงๆๆๆๆ อย่า…อย่าเพิ่งมองในแง่ร้าย ว่าคนรอบข้างเลิกคบ เขาอาจจะกำลังเข้าใจเราอยู่ก็ได้ หรืออาจจะกำลังรู้สึกว่าดีเหมือนกัน ที่ตัวเขาเองก็ได้พักบ้าง หรือถ้าเขาไม่รู้สึกอย่างนั้น ก็บอกกับตัวเองซะว่า อย่างน้อยเราก็ได้ทำอะไรหลายๆอย่าง ในตัวคนรอบข้าง ให้ดีขึ้น ถึงแม้จะเป็นเพียงทางอ้อมก็ตาม

อีกไม่กี่วัน ก็ครบกำหนด หลายๆอย่างอาจจะกลับมาเหมือนเดิม เหมือนช่วงเวลาก่อน 18 กรกฎา หรืออาจจะไม่มีวันเป็นแบบนั้นอีกแล้ว…ใครจะรู้ สิ่งหนึ่งที่มั่นใจและไม่อาจเปลี่ยนใจ… เพื่อนคงไม่คบเราเป็นเพื่อนเฉพาะในวงเหล้าหรอก

มั่นใจ อย่างนั้น…

————————————————————————————————————-
สรุปคือ ตูคิดไปเอง

สมุดบันทึก เหล้า เข้าพรรษา ออกพรรษา